Preceptologia

Ktoś podesłał mi ostatnio do przeczytania tekst jednego z amerykańskich pastorów. Traktował on o kwestii obowiązku nakrywania głowy przez kobiety podczas modlitwy. Zawierał kilka zacnych akapitów, ale dość szybko króciutkie włosy na mojej głowie zaczęły się jeżyć ze zdumienia. Pion osiągnęły w momencie, w którym przeczytałem, że „przykazanie” o nakrywaniu głowy, choć nie jest tej samej rangi, co „przykazanie” pamiątki, to jednak musi być traktowane bardzo poważnie i ściśle przestrzegane! I tu autor poświęca wiele stron naciąganej argumentacji, by to udowodnić. Poczułem się jak w synagodze na szabatowych modłach. Takie klasyczne żydowskie, a w zasadzie rabiniczne myślenie. „Żona może otrzymać list rozwodowy od męża, nawet, jeżeli przypaliła mu zupę”. Prawo, czyste starotestamentalne prawo! Coś, przed czym przestrzegał „bezrozumnych Galatów” Paweł: „O, nierozumni Galacjanie! Kto was otumanił, abyście nie byli posłuszni prawdzie? (Wy), na oczach których został wcześniej wypisany w was Jezus Chrystus ukrzyżowany? Chcę dowiedzieć się od was tego jednego: Czy z uczynków Prawa otrzymaliście Ducha, czy ze słuchania wiary? Tak nierozumni jesteście? Rozpocząwszy w Duchu, teraz kończycie w ciele?”  Paweł jednoznacznie uważa powrót do Prawa za powrót do niewoli. Dalej stwierdza, że kto myśli i działa w ten sposób, „szpieguje wolność chrześcijan, by ich podbić w niewolę”: „Ale nawet Tytusa, który był ze mną, jako Greka, nie zmuszono do obrzezania, pomimo fałszywych braci, wprowadzonych potajemnie, aby wyszpiegować naszą wolność, którą mamy w Chrystusie, żeby nas podbić w niewolę, a którym ani na godzinę nie ustąpiliśmy w poddaniu, aby prawda ewangelii przetrwała ze względu na was.” W końcu daje jasną naukę o Prawie i łasce: „My jesteśmy Żydami z natury, a nie grzesznikami z pogan, przekonani (jednak), że człowiek nie jest usprawiedliwiany z uczynków Prawa, a tylko przez wiarę Jezusa Chrystusa, i my w Chrystusa Jezusa uwierzyliśmy, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków Prawa, dlatego, że z uczynków Prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.”.

Z tego, co mi wiadomo, Jezus Chrystus dał nam jedno konkretne przykazanie: „ Daję wam nowe przykazanie: Miłujcie się wzajemnie; miłujcie jedni drugich tak, jak was umiłowałem.” (J 13:34) Sam nie nazywał przykazaniami innych poleceń, które dawał Apostołom czy Kościołowi. Nawet tam, gdzie mówił o Pamiątce, powiedział tylko: „to czyńcie”. Nie użył uroczystej formy ustanowienia „Prawa Nowego Testamentu” na wzór Prawa Mojżeszowego. Jezus Chrystus to nie „Wielki Prawodawca”, ale Zbawiciel, który wyswobodził nas ku wolności.

Od samego początku Kościoła (jak u Galatów, patrz wyżej), pojawiała się ta diabelska pokusa, by wykrzywić charakter tej wspólnoty, wciskając ją w okowy jakiegoś, rzekomo od Boga pochodzącego, „prawa”. Otóż twierdzę, że według Ewangelii nie istnieje coś, co można byłoby w uprawniony sposób nazwać prawem Nowego Przymierza. Jest jedno konkretne przykazanie Jezusa, które ma prawo do takiej właśnie nazwy – „przykazanie”, ponieważ to On tej nazwy użył. Pisze o tym także Jan w swoim liście (1J 2; 7n). Reszta to konkretne wskazówki, jak to przykazanie zrealizować. I przestrzeń wolności. Nie przestrzeń prawa i przepisów. Po prostu życie z Bogiem. I cała trudność, to zdanie się na Niego we wszystkim w taki prosty sposób, bez podpórek ludzkiej produkcji. Bo one prędzej czy później stają się bożkami: zbór ze swoją strukturą, układ nabożeństw, urzędy pastorów, plany duszpasterskie, zespoły muzyczne (koniecznie superprofesjonalne), takie czy inne teologie, spory teologiczne. To wszystko tak naprawdę miałem w religii rzymskokatolickiej, z której uwolnił mnie Jezus Chrystus. A teraz Sola Scriptura. Basta! Tyle, że tej „Sola Scriptura” wszyscy mają pełne gęby, a jak przychodzi co do czego, to i tak wielu bredzi coś o sprawach, których nie ma w Biblii i wbrew nauczaniu Jezusa koniecznie chcą wyprodukować to „nowe Prawo”. Uff! Musiałem to z siebie wyrzucić.